નેટ ફોર યુ

Inspirational!

nforu — Tue, 24 May 2011 05:18:45 +0000

‘‘પ્રેમ, સંતોષ અને નમ્રતા મારી સૌથી મોટી મૂડી છે જેનું હું જતન કરું છું અને સંઘરી રાખું છું.

હિંમત વગર પ્રેમ શક્ય નથી.

ઉદારતા વિના સંતોષ શક્ય નથી

અને નમ્રતા વિના સત્તા શક્ય નથી.’’

- લાઓત્સે

nforu — Tue, 20 May 2008 07:05:17 +0000

તારી ઝૂલ્ફોમા ટાંકી દઉ તારલા,
પણ તું આવે સવારે,તો હું શું કરું?

-Adil mansuri.

nforu — Tue, 20 May 2008 07:00:51 +0000

આંસુને પી ગયો છું, મને ખ્યાલ પણ નથી,
એક રણ તરી ગયો છું, મને ખ્યાલ પણ નથી.

તમને ભૂલી જવાના પ્રયત્નોમાં આજકાલ,
તમને ભૂલી ગયો છું, મને ખ્યાલ પણ નથી

.મારું સ્વમાન રક્ષવા જતાં કદી કદી,
હું કરગરી ગયો છું, મને ખ્યાલ પણ નથી.

-હરીન્દ્ર દવે

કંટકની માવજતમાં અચાનક ઘણી વખત,
ફૂલો સુધી ગયો છું, મને ખ્યાલ પણ નથી.

વાતાવરણમાં ભાર છે મિત્રોના મૌનનો,
હું શું કહી ગયો છું, મને ખ્યાલ પણ નથી.

nforu — Tue, 20 May 2008 06:59:11 +0000

જ્યારે પ્રણયની જગમાં શરૂઆત થઈ હશે,
ત્યારે પ્રથમ ગઝલની રજૂઆત થઈ હશે.પહેલા પવનમાં ક્યારે હતી આટલી મહેક,
રસ્તામાં તારી સાથે મુલાકાત થઈ હશે.

ઘૂંઘટ ખુલ્યો હશે ને ઊઘડી હશે સવાર,
ઝુલ્ફો ઢળી હશે ને પછી રાત થઈ હશે.

ઊતરી ગયા છે ફૂલના ચહેરા વસંતમાં,
તારા જ રૂપરંગ વિષે વાત થઈ હશે.

‘આદિલ’ને તે જ દિવસથી મળ્યું દર્દ દોસ્તો,
દુનિયાની જે દિવસથી શરૂઆત થઈ હશે.

- આદિલ મન્સૂરી

nforu — Tue, 20 May 2008 06:48:10 +0000

દિલને ગમતીલો કોઈ ઘાવ ઘેરો ન મળ્યો
માત્ર એકાંત મળ્યું કોઈ ઉમેરો ન મળ્યો
આપણા યુગનું આ કમભાગ્ય છે કેવું ભારે!
કે ગયા ચાંદ સુધી ને કોઈ ચ્હેરો ન મળ્યો

શ્રમદાન

nforu — Mon, 03 Sep 2007 07:06:49 +0000

સંતા – તમે આટલા દિવસથી દેખાતાં કેમ નહોતા ? સંતા- હું શ્રમદાન કરવા ગયો હતો. બંતા – મને સમજાયુ નહી. સંતા – મને છ મહિના માટે સશ્રમ કારાવાસ મળ્યો હતો.

ખોબો ભરી અમે એટલું હસ્યાં.

nforu — Mon, 03 Sep 2007 06:44:22 +0000

ખોબો ભરી અમે એટલું હસ્યાં
કે કુવો ભરીને અમે રોઈ પડયાં.

ખટમીઠાં સપનાંઓ ભૂરાં ભૂરાં
કુંવારા સોળ વરસ તૂરાં તૂરાં

અમે ધૂમ્મસના દરિયામાં એવાં ડૂબ્યાં
કે હોડી-ખડક થઈ અમને નડ્યાં.

ક્યાં છે વીંટી અને ક્યા છે રૂમાલ ?
ઝૂરવા કે જીવવાનો ક્યાં છે સવાલ!

કૂવો ભરીને અમે એટલું રડ્યાં
કે ખોબો ભરી અમે મોહી પડ્યાં.

(જગદીશ જોષીઃ (૦૯-૧૦-૧૯૩૨-૨૧-૦૯-૧૯૭૮) મુંબઈમાં જન્મેલા આ કવિ જીવવાની ઉંમરે અવસાન પામ્યા. પ્રયણનો વિષાદ એમની કવિતાનું કેન્દ્ર છે. ‘આકાશ’, ‘વમળનાં વન અને ‘મોન્ટા કોલેજ’ એમના કાવ્યસંગ્રહો. ‘ધારો કે એક સાંજ આપણે મળ્યા’ એમની સમગ્ર કવિતાનો સંગ્રહ. ઊત્તમ અનુવાદક હતા. ‘વમળનાં વન’ માટે એમને દિલ્હી સાહિત્ય અકાદમીનો મરણોત્તર પુરસ્કાર મળેલો.)

બરફનાં પંખી -અનિલ જોશી

nforu — Tue, 05 Sep 2006 18:48:18 +0000

અમે બરફનાં પંખી રે ભાઈ ટહુકે ટહુકે પીગળ્યાં

લૂમાં તરતો ઘોર ઉનાળો

અમે ઉઘડે ડિલે

ઓગળતી કાયાનાં ટીપાં

કમળપાંદડી ઝીલે

ખરતાં પીંછે પડછાતી બપ્પોર મૂકીને નીકળ્યાં !

અમે બરફનાં પંખી રે… ભાઈ, ટહેકે ટહુકે પીગળ્યાં.

લીલાંસૂકાં જંગલ વચ્ચે

કાબરચીતરાં રહીએ

નભમાં ઊડતાં સાંજ પડે તો

સોનલવરણાં થઈએ

રાત પડે ને ડાળ ઉપરથી કોયલ થઈને ટહુક્યાં !

અમે બરફનાં પંખી રે ભાઈ ટહુકે ટહુકે પીગળ્યાં.

છગન-મગન

nforu — Mon, 04 Sep 2006 13:45:00 +0000

છગન : ‘મગન, તને એક વાત ખબર છે ?’
મગન : ‘કઈ વાત ?’
છગન : ‘ઊંડા શ્વાસ લેવાથી શરીરના વિષાણુઓ મરી જાય છે !’
મગન : ‘પણ યાર, એમને ઊંડા શ્વાસ લેવાનું કહેવું કઈ રીતે ?

ઉપવને આગમન -ગની દહીંવાલા

nforu — Fri, 25 Aug 2006 06:43:23 +0000

તમારાં અહીં આજ પગલાં થવાનાં,

ચમનમાં બધાંને ખબર થૈ ગઈ છે.

ઝુકાવી છે ગરદન બધી ડાળીઓએ,

ફૂલોની ય નીચી નજર થૈ ગઈ છે.

શરમનો કરી ડોળ સઘળું જુએ છે

કળી પાંદડીઓના પડદે રહીને,

ખરું જો કહી દઉં તો વાતાવરણ પર

તમારાં નયનની અસર થૈ ગઈ છે.

બધી રાત લોહીનું પાણી કરીને

બિછાવી છે મોતીની સેજો ઉષાએ,

પધારો કે આજે ચમનની યુવાની

બધાં સાધનોથી સભર થૈ ગઈ છે.

પરિમલની સાથે ગળે હાથ નાખી-

કરે છે અનિલ છેડતી કૂંપળોની,

ગજબની ઘડી છે તે પ્રત્યેક વસ્તુ,

પુરાણા મલાજાથી પર થૈ ગઈ છે.